[EGoT]Sub-event02: Journal

posted on 09 Sep 2013 22:07 by mosaicx
 
 
 
 

เวลานี้มีแต่เรื่องที่เขาหนักใจและไม่รู้ เวลานี้รอบกายเขามีแต่ลางบอกเหตุร้าย ทั้งเรื่องหารปล้นชิงและเรื่องการลอบเข้ามาในเมืองของพวกคนเถื่อน ล้วนเป็นอะไรที่น่าสงสัยและน่าคิดถึงเหตุในอนาคตที่จะเกิดขึ้นทั้งสิ้น แต่ในเวลานี้ความว้าวุ่นใจของเอดาขอยกให้กับการมาของบุรุษที่น่าเกรงขามที่สุดในความคิดเขาทั้งหมดเลย

               ข่าวเรื่องการเดินทางมาวินเทอร์เฟลของลอร์ดมอสซาวิค ลอยเข้าหูของเอดาก่อนหน้าที่บุรุษผู้นั้นจะมาถึงไม่กี่วัน เรื่องนี้ทำให้เอดาใจไม่อยู่กับตัว ความอึดอัดนานาทั้งเรื่องที่เขาอยู่และเรื่องที่ปกปิดไว้คงเผยในไม่ช้า เอดากำลูกธนูในมือแน่นจนศรสีเงินบาดมือ เลือดสีแดงน่าชังไหลผ่านง่ามนิ้วเรียวก่อนหยดลงบนพื้นไม้ สายตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองมันอย่างรังเกียจแล้วใช้ปลายเท้าลบรอยหยดเลือดบนพื้นไม้ ชายหนุ่มปล่อยมือจากลูกศร ก่อนทำใจให้สงบ ใคร่คิดครวญอย่างเศร้าใจ อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด ความลับไม่ได้อยู่ถาวร เอดากำมืออีกครั้ง โดยไม่สนเลือดที่ไหลริน เขาเปิดประตูห้องก่อนมองหิมะเบาบาง แต่ในใจของสุนัขจรจัดหิมะเบื้องหน้าตกราวกับพายุ

               แม้อากาศอุ่นลงแต่ความหนาวเย็นอยู่เบื้องหน้า ร่างกายเขาหาได้ต้องการไออุ่น มันได้มามากพอแล้ว และในเวลานี้เขาต้องการอย่างอื่น เอดาเหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ช่างรวดเร็ว ชายหนุ่มสวมชุดสีดำคาดดาบและสะพายกระบอกใส่ลูกศร มือถือธนูก่อนเดินไปยังบ้านพักของคนที่ตนต้องดูแล  

               ลาเวนเดีย สโนว์ ไม่อยู่ในห้องนอน แต่หน้าต่างของห้องนอนกลับเปิดอ้า เอดาตำหนิลาเวนตรงที่ไม่ระวังตน แต่ใครจะกล้าเข้ามาลักขโมยในห้องของบุตรชายคนโตของสตาร์คกัน  สายตาของนักรบหนุ่มมองอย่างสงบนิ่งและพอเข้าใจถึงจุดหมายที่ลาเวนจะอยู่ในเวลานี้ ลูกนอกสมรสชอบการอ่านตำราหาข้อมูลมากมาย ในตอนนี้ที่อากาศอุ่นลงมันเหมาะสมแล้วกับการทอดสายตามองหนังสือที่ถูกใจของนายเขากระมัง

               เมื่อมองไปยังหน้าห้องข้าวของมากมายวางเกะกะราวกับคนที่เขาต้องตามจะ อพยพ ไปไกลที่ไหนสักแห่ง เป็นที่น่าสังเกตที่ของทุกชิ้นล้วนห่อเก็บอย่างเรียบร้อยจนเอดาสงสัยว่าลาเวนอาจต้องการเดินทางไปไวกว่าที่เขาคาดเดานักนักรบหนุ่มถอยห่างจากหน้าต่าง ก่อนผ่อนลมหายใจ เป็นเรื่องน่าแปลกใจที่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดกับการจากวินเทอร์เฟลเพื่อดูแลลาเวนนัก ทว่าความรู้สึกที่ แปลกประหลาด ที่กำลังก่อตัวอยู่ในอกนั้นทำให้รู้สึกหนักอก คนที่เขาอยากพบในเวลานี้ นางคงไม่ต้องการพบเจอเขานัก งานของนางคงยุ่งหนัก อิซาเบลา มอสซาวิค มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากเกินกว่าที่สุนัขจรจัดเช่นเขาจะเข้าใจหรือรับไหว เมื่อเรนัลด์กำลังจะมาถึง นางคงยิ่งมีสิ่งที่ต้องทำก่อนบิดาของนางจะมาคงมีมากมาย จนคำบอกลาของเขาไร้ความหมายใดๆ ที่นางจะรับฟัง

               เอดาเดินไปยังคอกม้า เขาผิวปากเรียกเจมส์ กระรอกตัวอ้วนที่นอนอยู่บนม้าที่เขาขี่อยู่เสมอ มันตื่นและถือลูกนัทวิ่งมาบนบ่า ชายหนุ่มคลี่ยิ้มแล้วลูบหัวมัน ก่อนจะหยิบอานม้าและใส่ให้ม้าคู่ใจสีดำ

               นางม้าร้องเบาๆ ทักทายเขาด้วยการเอาจมูกดันหน้า เอดายิ้มขำก่อนจะขึ้นนั่งบนหลังมันด้วยความรู้สึกดี “....ดูเหมือนข้ากับเจ้าจะต้องเดินทางอีกยาวไกลนะ... โจเอล” เสียงพูดเบาของเขาทำนางม้าขยับหู ก่อนขยับขาอย่างเริงร่าแล้วพาเขาออกไปยังลานที่หิมะยังร่วงโปรยลงมาเบาบาง

               หิมะตกลงมาแม้ไม่หนักมาก ก็ทำให้เขารู้สึกหนาว แม้ว่าอากาศเริ่มอุ่นลง แต่เอดาก็ไม่เคยรู้สึกว่าอุ่นแต่อย่างใด ความรู้สึกที่อ้างว้างทำให้เขาอยากไปเจอเพื่อนของตนเอง นางม้าขยับขาวิ่งอย่างรู้ใจ มันวิ่งไปตามเส้นทางของบ้านอเล็กซิสน่าเสียดายเมื่อมาถึงบ้านของเพื่อนนักรบกลับพบเจอเพียงความว่างเปล่าอีกครั้ง

               นางคงพาบิดาของนางไปตลาด หรือไม่ก็พบผู้เยียวยา เพราะบิดาของนางชรามากแล้ว เอดาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ ตอนนี้ไม่ว่าผู้ใดต่างก็ยุ่งและมีเรื่องให้ครุ่นคิด ไม่เว้นแต่ตัวเขา หากไม่เพียงเพราะลาเวนต้องการจะออกเดินทางเขาคงจะวุ่นวายไปกับเรื่องที่เกิด เขาคงได้อยู่กับอเล็กซิส ได้ปรึกษาและหารือ แต่เป็นเรื่องน่าเสียดายที่น่ายินดีที่เขาได้ดูแลลาเวน อย่างน้อยที่สุด เอดาก็ได้มีเป้าหมายในการใช้ชีวิตแสนไร้ค่าอีกอย่าง

               เรื่องเสียใจในตอนนี้คงเป็นเรื่องที่ไม่ได้อยู่กับนางต่อ

               กระรอกน้อยซุกคอจนเอดารู้สึกขัน “…. ข้ารู้… ข้ารู้น่า…. เจ้าก็ชอบนางใช่หรือไม่” เจมส์ร้องจี๊ดๆ ตอบมา “…. ข้ามีความสุขเวลาอยู่กับนาง… แต่ข้าไม่หวังที่จะอยู่ให้นานกว่านี้หรอก… พวกเรามีลาเวนนะ… “

               เอดาพูดกับกระรอกเบาๆ สายลมพัดแผ่วเบาคล้ายบอกว่าเขาพูดความจริง ชายหนุ่มตั้งท่าจะอยู่รอให้อเล็กซิสกลับ เพียงแต่เวลาไม่คอยท่า เขาควรจะออกไปซื้อหาของใช้เพื่อเตรียมดูแลเป้าหมายของเขา เอดาไม่ใช่คนเก่ง หรือดีอะไร แต่ชายหนุ่มไม่อยากทิ้งหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมายนี้เท่าไรนัก หมาจรจัดอยากทำตัวให้ดูมีค่าในสายตาตนเองบ้าง อย่างน้อยเมื่อเขาพาลาเวนกับมาที่วินเทอร์เฟลอีกได้ ภารกิจนี้ก็จะจบลงโดยดี

               เขาคิดอย่างนั้น

               เอดาไม่รู้ว่าลาเวนจะพาเขาไปจากที่นี่ในตอนไหน ไม่รู้ว่าเร็วแค่ไหนที่ลอร์ดผู้น่าเกรงกลัวจะมาถึง เอดายกยิ้มจาง แล้วควบม้าเพื่อจากไป ก่อนหันมองบ้านไม้เก่าที่อยู่กลางไม้งาม เอดามองแผ่นเปลือกไม้ที่หลุดลอกออกมาจากต้นไม้สูง มองไกลจากจุดที่นั่งบนหลังม้า บ้านของอเล็กซิสอยู่ห่างไกลจากผู้คนนักจนน่ากลัวว่าหากมีอันตรายเกิดขึ้น นางจะทำเช่นไร ยิ่งเมื่อนางเป็นสตรี ถึงแม้นางจะเป็นนักรบตัวสูงใหญ่แต่จากที่ได้รู้จักกันมาเอดาไม่เคยมองนางเป็นสิ่งอื่นได้นอกจากสตรีนางหนึ่งที่อาศัยอย่างบุตรกตัญญูต่อบิดาที่แก่เฒ่า  

                นางเป็นต้นอ่อนที่ดีงามที่เกิดกลางใจเขาจริงๆ

               เอดาหัวเราะกับความคิดของตน แล้วควบโจเอลออกมาไกลเพื่อท่องไปเงียบๆ เพียงลำพัง เนินสูงชันเป็นสิ่งที่เขาชอบควบนางม้าให้ออกกำลัง ความสนุกแล่นผ่านเป็นบางครั้งก่อนชะงักงันเมื่อเสียงร้องดังเข้ามา มันหาใช่เสียงร้องด้วยความดีใจ แต่เป็นเสียงของเด็กน้อยที่ตื่นกลัว เสียงกรีดร้องดังเข้ามาเรื่อยๆ จนเอดารู้สึกเหมือนดังที่ปลายหู นักรบหนุ่มรีบควบม้าไปตามเสียงก่อนหยุดตัวแข็ง เมื่อร่างจำนวนหนึ่งนอนตายอยู่เกลื่อนกลาด ชายคนเถื่อนสองสามคนเขามาลักพาตัวหญิงสาวนางหนึ่ง

               คงไม่มีความยุติธรรมในตัวเขาเหลือเป็นแน่หากไม่ช่วยเหลือนาง เอดารีบหยิบลูกศรก่อนเล็งไปที่ร่างของคนเถื่อนที่อุ้มนางอยู่ ลูกศรเขาไม่พลาดไปจากเป้าหมายมันล้มลงและนางวิ่งหนีจากไป เอดาเร้นกายอยู่ในความเงียบ ก่อนจะยิงอีกครั้ง และอีกครั้งไม่คิดให้พวกมันตาม ไม่คิดส่งเสียงใด และไม่คิดออกไปยังจุดที่เขาต้องเห็นเลือดสีแดงมากมายที่อยู่พื้นดิน ยามเมื่อทุกอย่างสงบลง เอดารอจนไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว เขาขึ้นโจเอลอีกครั้งก่อนเตรียมควบมันกลับที่พัก

               กุกกัก เสียงเบาๆ ในลังไม้ดังขึ้น เอดาเบนสายตากลับไปมอง ลังไม้ใบใหญ่นั้นอย่างสงสัย โจเอลพาเขามายังจุดที่ศพหญิงชรานอนทับลังไม้ เอดาเอาปลายดาบเขี่ยร่างให้นางพลิกออกไป ก่อนจะกระโดดลงมาแล้วมองกล่องที่สั่นไปมาคล้ายตื่นกลัว ชายหนุ่มกลั้นใจไม่มองเลือดที่อาบไหลเปื้อนกล่องแล้วเปิดมันขึ้นมา

               ร่างของเด็กชายตัวสั่นไหว คุดคู้อยู่ในลังราวกับหวาดกลัว เอดากลั้นลม เขารู้ว่าเด็กชายคงเจอเรื่องเลวร้าย มือของนักรบเอื้อมไปแตะที่ไหลเล็ก แต่เสียงของเด็กชายก็ดังขึ้นก่อน

               “ลอร์ดมอสซาวิคกำลังจะมา”

               ร่างของเด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองหาได้หวาดกลัว ความเงียบงันเข้าปกคลุม มือเล็กๆ ชี้ไปที่ใบหน้าของเอดา สายตาประสานต่างมองกันจับจ้องแล้วเอดาก็ผงะหงายหลัง เขาตกใจเมื่อร่างของเด็กชายยืนขึ้นมา

               “…………… เจ้ามันไม่ใช่ มอสซาวิค”  

               ริมฝีปากนั้นยกยิ้มก่อนหัวเราะราวเย้ยหยัน เอดารีบปิดหูก่อนจะถดตัวถอยหนี ชายหนุ่มร้องครางก่อนจะลุกแล้วฟันร่างของเด็กน้อยนั้นอย่างไม่ไยดี ดาบแล้วดาบเล่าจนร่างน้อยๆนั้นเต็มไปด้วยเลือด เอดาเม้มปากก่อนจะกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล เมื่อร่างเด็กน้อยนั้นจากไป เขาก็พบว่าตนนั้นกำลังพบ “เพื่อน” เขาอีกครั้งแล้ว

               ลอร์ดมอสซาวิคกำลังจะมา และเจ้าจะต้องจากไป เอดาหัวเราะ น้ำตาของเขาไหล เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่เขาชังน้ำตาตนเอง

 
 
 
 
-------------
ชิบหายแล้ว ยังไม่ได้ให้นุ่มตรวจ ทุกคนตรวจ /เผาค่ะ 
 
ขอบคุณ กราบไหว้ บูชา 
@goldwolf  นุ่มกับเบล
@kaze013 กับลาเวนที่กำลังจะพาลูกเราออกไป
@heijibbry อเล็กซิสน่ารักสัส
 
 
มีอะไรติมาได้เลยค่ะ งานเราเผาจนไม่รู้จะเผายังไงแล้ว ขอบคุณค่า

edit @ 9 Sep 2013 23:30:01 by mo.saic

edit @ 9 Sep 2013 23:33:38 by mo.saic

edit @ 9 Sep 2013 23:37:08 by mo.saic

edit @ 9 Sep 2013 23:40:22 by mo.saic

edit @ 9 Sep 2013 23:57:26 by mo.saic

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 6,556 ตัว
คำที่กำหนดให้ 10 คำ

รวมทั้งหมด 6556/7 = 936.57
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 400, Merit 10

#2 By EGoT on 2013-11-03 21:47

ฮือ เอดา T_T
อบอุ่นและเจ็บปวดไปพร้อมๆกันเลย 
มามะเดี๋ยวเราปลอบใจ /กอด
เขินแทนอเล็กซิสเลย หฟกฟหก / v \

#1 By heijibbry on 2013-09-10 21:57