[EGoT] ADA: Prologue

posted on 21 Jun 2013 21:25 by mosaicx
 
 
ADA: Prologue "......... คำร้องของข้า"
 
 
ยามที่ฤดูหนาวมาเยื่อน
หิมะแรกที่ร่วงลงสู่มือข้าหาใช่สีขาว
แต่มันเปล่งประกาย อาบย้อมด้วยความเกลียดชัง
ความลวงนั้นฉายอยู่ในความบริสุทธิ์
 
 
                    วันนั้นเป็นฤดูที่หนาวเหน็บ เป็นวันที่ข้ายังเยาว์เกินกว่าจะรับรู้ ว่าความเกลียดชังนั้นเป็นเช่นไร ข้าเกิดในตระกูลมอสซาวิค ตระกูลขุนนาง ใต้อาณัติของตระกูลสตาร์ค บิดาของข้า ชื่อเบน เป็นน้องคนที่สามแห่งบ้าน มอสซาวิค พ่อข้าเป็นบุตรลำดับสาม เกิดและโตมาหาใช่จะเก่งกาจการต่อสู้ เบน มอสซาวิค และ อูน่า มอสซาวิค จึงเลือกเดินทางสายกลาง นั้นคือการทำการค้า ท่องเที่ยวพร้อมเก็บข่าวส่งทั้งเงินทอง และข้อมูลให้แก่ ท่านลุงผู้เก่งกาจของข้า เรนัลด์
                   พ่อแม่พาเดินทางไกล เพื่อค้าขายและเรียนรู้ถึงการเป็นฝูงสุนัขที่ร่อนเร่หาข่าวของเหยื่อแก่จ่าฝูงที่อยู่เบื้องหลัง ชีวิตวัยเด็กข้าเปรมปรีดิ์ ทุกสิ่งที่มีล้วนเป็นสีขาว งามเหมือนหิมะที่ร่วงโรย ทุกสิ่งที่มีทำให้ข้ารู้สึกถึงความอุ่นของหิมะ
                  หากแต่หิมะมีวันละลาย และทุกสิ่งย่อมมีความจริงที่ข้าต้องรับรู้ 
 
 
ยามที่ฤดูหนาวมาเยื่อน
หิมะแรกที่ร่วงหล่นลงมาสู่มือข้าเป็นสีขาว
ข้าได้ตื่นจากฝัน สู่ความจริงที่ข้าไร้ที่พึ่งพา
หิมะแรกที่ข้าได้มาเป็นสีแดง 
 
 
                  มันร่วงหล่นลงมาพร้อมศรีษะของเบน ชายที่ข้าร้องเรียกว่าพ่ออยู่ทุกเวลา มันร่วงหล่นลงมาพร้อมเลือดของมารดา อูน่านอนจมกองเลือดพร้อมชายที่นางรัก สมองข้าจนถ้อยคำ ถ้อยคำแห่งความเกลียดชังเลือนหายจากใจ หากวันนี้สิ่งที่รับรู้คือความอุ่นของน้ำตา และเลือดที่อาบกาย
                  มันไม่ได้เป็นความอุ่นของหิมะ
                  มันไม่ได้เป็นความอุ่นของฤดูหนาว
                  มันเป็นความอุ่นของคำลวง
 
ยามที่ฤดูหนาวมาเยื่อน
หิมะแรกที่ร่วงหล่นลงมาสู่มือข้าเป็นสีแดง
ข้าได้นอนหลับฝันและเห็นดวงจันทร์
หิมะแรกที่ข้าได้มาเป็นสีแดง 
ข้าได้พบแสงตะวันที่อ่อนโยน 
 
                เฝ้าถามถึงความฝัน ข้านอนหลับฝันถึงเด็กหญิง เห็นภาพเธอวิ่งอยู่กลางทุ่งดอกไม้งาม ทุกครั้งที่เธอยิ้ม บางสิ่งในใจข้ารู้สึกถึงคำว่าห่วงใต้แสงของจันทร์ แม้นมีหิมะสีแดงที่น่าชัง แต่ความรู้สึกข้ามันงดงาม
                เผ้าถามถึงการตื่นขึ้้นมา แสงอาทิตย์ส่องแสงพร้อมรอยยิ้มของเด็กหนุ่ม ข้ามักเห็นเขาพร้อมคมดาบ นั่งออยู่บนม้าศึกที่พร้อมบุกตะลุย แสงอาทิตย์ตรงนั้น ไม่ได้ร้อนเลย มันอุ่น และทำให้ข้ารู้ว่าการตื่นนั้นช่างน่ายินดี ความอุ่นที่ละลายหิมะสีแดงได้นั้นช่างน่าหวงแหน
 
แสงจันทรา
โปรดกรุณาชี้ทางแก่ข้าที่โง่เขลา 
แสงตะวัน 
โปรดประทานความแข็งแกร่งแก่ข้าผู้อ่อนแอ
 
                 หิมะสีแดง ทำไมถึงช่วงชิงตะวันของเราไป 
                 เหตุใดไม่ชิงชิวิตของข้าไป
 
                      หิมะสีแดง โปรดฟังเสียงคำร้องขอ
                      ได้โปรดอย่าชิงแสงจันทร์ของข้าไป 
                      ไม่ว่าแลกด้วยสิ่งใด 
                       ข้ายินดี 

edit @ 21 Jun 2013 22:38:09 by mo.saic

พี่่ สาวววว @goldwolf